Ο Καθεδρικός Ναός του San Sabino είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα του ρομανικού ρυθμού της Απουλίας και χτίστηκε μεταξύ του 12ου και του 13ου αιώνα πάνω στα ερείπια του Βυζαντινού Καθεδρικού Ναού που καταστράφηκε από τον Νορμανδό Γουλιέλμο τον Κακό.
Η δομή παρουσιάζει μια πρόσοψη από λαμπερό ασβεστόλιθο, στολισμένη με μικρά τόξα, παραστάδες και έναν ρόδακα με πέταλα στολισμένα με τραγελαφικές μορφές, φανταστικά όντα και μια σειρά από μονόλοβα παράθυρα και ένα δίλοβο παράθυρο. Το εσωτερικό με τα τρία κλίτη χωρισμένα με κίονες, απογυμνωμένο από τα μπαρόκ γύψινα στοιχεία στις αρχές του εικοστού αιώνα, εμφανίζεται επιβλητικό και αρμονικό, λιτά διακοσμημένo με στοιχεία λαξευμένα σε εμφανή ασβεστόλιθο. Στο πλάι υπάρχει ένας μακρύς διάδρομος με καμάρες και τρούλα, ένα κυκλικό κτήριο που θεωρήθηκε για πολύ καιρό ως το αρχαίο βαπτιστήριο και από τον δέκατο έβδομο αιώνα χρησιμοποιείται ως σκευοφυλάκιο. Η κρύπτη, τοποθετημένη κάτω από το εγκάρσιο κλίτος, όπως ολόκληρος ο καθεδρικός ναός, ανακαινίστηκε σε ρυθμό μπαρόκ το 1738 από τον αρχιτέκτονα Domenico Antonio Vaccaro κατόπιν παραγγελίας του Αρχιεπισκόπου Muzio Gaeta.
Στην κρύπτη φυλάσσονται τα λείψανα του San Sabino και ο πίνακας της Παναγίας της Οδηγήτριας, την οποία σύμφωνα με την παράδοση ζωγράφισε ο San Luca (ο Ευαγγελιστής Λουκάς). Κάθε χρόνο στις 21 Ιουνίου, επαναλαμβάνεται το θαύμα του φωτός, που διαπερνώντας τον ρόδακα προβάλλει μέσα στον ναό τη σκιά του αγίου.

Σχετικά περιεχόμενα